• Dagur 1: Sun 11. júlí
• Lendum í Hlöðuvík og komum okkur fyrir. Miðdegisganga upp í Atlaskarð og til baka með stuttri aukalykkju áleiðis að Þórgunnudal. Ca 7 km í heildina. Passlegt og stutt. Veðurpöntun: hæg breytileg átt, hiti 11 stig og bjartviðri.
• 
  
• Dagur 2: Mán 12.júlí
• Þetta er mikilvægasta bjargheimsóknin í ferðinni. Tökum hringferð um Hælavíkurbjargið og heim um Hvanndali. ca 15 km vegalengd. 
• 
  
• Dagur 3: Þri 13.júlí
• Þetta er áskorun ferðarinnar!  Göngum frá Hlöðuvík í Aðalvík. Þurfum að klífa eitt skarð og fjall til viðbótar. Hér reynir á hin annáluðu hreystimenni. Jógatæknin í fyrirrúmi og ekkert fær oss stöðvað. 24 km. 
• 1. áfangi: Kjaransvík 3 km
• 2. áfangi: Kjaransvíkurskarð 4 km
• 3. áfangi: Hesteyri 9 km
• 4. áfangi: Stakkadalur 8 km
• 
  
• Dagur 4: Mið 14.júlí
• Göngum á Straumnesfjall. Mjög mikil upplifun að koma á þennan stað, segja aðrir fararstjórar. Sama leið til baka. Er mjög spenntur að sjá hvaða áhrif þetta hefur á okkur. Ca 17-18 km.
• 
  
• Dagur 5: Fim 15.júlí
• Göngum í Efri Miðvík og til baka um Neðri Miðvík. Tvö eyðibýli. Ca 10 km létt rölt á síðasta degi. 
  
• 
  
• 
  
• Dagur 6: Fös 16. júlí
• Verðum sótt í Aðalvík




Fatnaður fyrir göngudaga (er notað eða geymt í bakpokanum eftir veðri og vindum)

-göngubuxur

-ullarnærföt, eða sambærilegt - treyja og brók -

-innri og ytri sokkar

-Stakkur og utanyfirbuxur: vatns- og vindheld

-gönguskór

-húfa

-vettlingar

-þunn flíspeysa

-göngustafir 

-legghlífar (ef regnbuxurnar eru ekki vel lokaðar við ökklann)







-Nesti

-aukasokkar

-aukapeysa eða léttur dúnjakki

-Aukahúfa 

-Aukavettlingar eða hanskar, helst vatnsheldir

-vaðskór og handklæði

-Compede hælsæraplástrar, sportstape


-bakpoki 30-50 lítra með mittisól.




ýmsir aukahlutir til til gagns eða gamans


gps, myndavél, skrefamælir, kíkir, sólgleraugu, klósettpappír, flugnanet, flugnakrem.













Skálafatnaður: Eitthvað mjúkt og þægilegt. Muna inniskó. Pakkast í trússið ásamt snyrtitækjunum.



















• 
  

Það er ótrúlegt til þess að hugsa að Napoleon hafi náð að koma saman herliði til að herja á Breta eftir útlegðina á Elbu. Hann tapaði eins og frægt er en staðreyndin er sú að margir herforingjar og hermenn hans fylgdu honum í útlegðina - frekar en að veslast upp í Frakklandi eftir hrakfarirnar í Rússlandi. Napoleon fékk raunar allvænar greiðslur frá franska ríkinu sem þó dugðu engan veginn til að búa til einhvern her. Og því varð herliðið með sínar fjölskyldur að sætta sig við allt að kauplausa vist hjá herra sínum. Og vopnin voru víst ansi þreytt hjá þessum her. 

Skemmtileg er annars saga af bókasmekk Napoleons þegar hann kom til Elbu. Hann fyrirskipaði bóksala nokkrum í Mílanó að senda sér alltaf nýjustu bækurnar í kassavís en var svo kröfuharður að hann endursendi væna stafla ef honum leist ekki á bókbandið eða innihaldið. Þetta varð að vera fyrsta flokks fyrir Napoleon.

Napóleon stjórnaði á eyjunni Elbu í tíu mánuði, eftir hrakfarirnar í Rússlandi. Var látinn sæta þeirri aðgerð að vera fluttur þangað án þess að hafa neitt um það að segja  - og gerður að landstjóra. Jæja, hann reyndi að gera eitthvað gott úr þessu og lét sér fátt óviðkomandi. Skipti sér mikið af daglegu amstri eyjarskeggja og var með puttana í öllu, sem er óvanalegt af höfðingja. Hann jafnvel reif múrskeiðar af iðnaðarmönnum til að sýna þeim réttu handbrögðin í eftirlitsferðum sínum um byggingarsvæði og fleira í þeim dúr. Lét meira að segja rífa verksmiðju sem honum fannst „ljót“ og bauð út á ný starfsemi sem þar fór fram. Í stjórnartíð hans var mjög hresst upp á samgöngumannvirki, gamlir vegir endurbættir og nýir lagðir. Hann las eins og berserkur daglega, m.a. ritgerðir um landbúnað, borgarskipulagsfræði, guðfræði að ógleymdum klassískum verkum fornaldar.
Svo reið hann mikið út og grandskoðaði eyjuna, allt út á erfiðustu staði. En hann var orðinn veikur á þessum tíma, ældi í tíma og ótíma, kannski voru arsenikáhrifin farin að segja til sín þegar þarna var komið sögu.

Napoleon mun hafa látist úr magakrabba 1821 - en lengi var talið að hann hefði verið myrtur með arseniki. Vissulega fannst mikið af arseniki í hársýni úr honum og það ýtti undir tilgátur um að franskir konungssinnar eða Bretar hefðu drepið hann. En síðar var talið að arsenikmagnið í líkama Napoleons hefði átt sér eðlilegar skýringar með því að það hefði hlaðist upp á mjög löngum tíma og átt rót sína að rekja til hársnyrtivara, ösku frá eldiviði og snertingar við veggfóður. Þegar samsæriskenningunum um morð hafði verið varpað fyrir róða, mun miklu fargi hafa verið létt af afkomendum Montolons greifa, sem lengi lá undir grun um að hafa byrlað Napoleon eitur.